کابل سقوط کرد ولی چی کسانی تاوان آنرا پرداختند؟

سقوط کابل معامله و یا تحول سیاسی؟ چه کسانی تاوان پرداختند؟ تاریخ ۱۵ اگست ۲۰۲۱ روزی که تاریخ در این خصوص قضاوت خواهد کرد!

۱۵ آگوست روزی که نفس ها در سینه حبس شده بود و مردم که در گذشته خاطرات تلخ و وحشتناک از گروه طالبان داشتند و هیچگاهی دیگر نمیتوانستند تصور کنند که ترورستان طالبان بعد از ۲۰ سال دوباره زمام امور را در دست خواهند گرفت و افغانستان که در دو دهه گذشته با پرداخت بهای خون هزاران شهید، میلیارد ها دالر، و تلاش های شبانه روزی نهاد های مدنی سیاسی و نطامی به پا ایستاده بود در حال فروپاشی باشد، زیرا حدود ۳۰۰ هزار نیرو های نظامی تا دندان مسلح و تعلیم دیده و مجهز با سلاح های مدرن بخوبی میتوانستند که جلو پیش روی جنگجویان گروه طالب را بگیرند.

بلاخره با تسلیمی بدون درگیری پی در پی ولسوالی ها مردم به این باور رسیدند که زد و بند های حزبی، فساد اداری، ایجاد حکومت های موازی و ضعف امنیتی و مهمتر از همه تفاهم‌نامه ننگین دوحه از جمله عوامل بودند که پای گروه ترورستی طالبان را به ارگ ریاست جمهوری کشاند و روی تمامی این دست آورد ها خاکستر سرد پاشید.

دقیقا امید ها زمانی به یاس تبدیل شد که به شمول اشرف غنی رئیس جمهور برحال افغانستان رهبران حکومت، سیاسیون و فرماندهان رده های بلند نظامی بدون هیچ نبردی پا به فرار گذاشتند و آنهای که شعار دفاع از کشور سر میدادند، فغان و ناله های شان از هیبت طالبان در عقب مرز های کشور های همسایه آتش قلب مردم را برافروخت.

آیا واقعا ما افغان ها کورکورانه سرنوشت خود و خانواده های مان را به دست چند رهبر خائن و وطن فروش سپرده بودیم؟

در این روز که اراکین بلند رتبه نظامی و ملکی حکومت (تا آن زمان برحال) به فکر فرار و انتقال سرمایه های شان به خارج بودند، فرزندان دلیر و قهرمانان گمنام افغانستان ترجیحا تا آخرین قطره خون شان جنگیدند آن قهرمانان مرگ را بر بردگی و رذالت مقدم شمردند و سربازانی همیشه در سنگر به دفاع از کشور که قسم یاد نموده بودند تا آخرین لحظات زندگی و آخرین قطره خون خود در یک جنگ نابرابر که حتی حکومت هم از آنان حمایت نمی کرد جان سپردند و نام شان ثبت تاریخ شدند.

بالاخره به تاریخ ۱۵ آگوست سال ۲۰۲۱ ترورستان طالبان وارد ارگ شدند و حکومت شان را اعلام کردند.

این عمل طالبان واکنش های بین المللی را در پی داشت و به شمول آمریکا تعدادی از کشور ها نیز سفارت خانه هایشان را در کابل تخلیه کردند و حدود ۳۶۰۰ نیرو تازه نفس آمریکایی برای تخلیه سفارت خانه امریکا، هزاران شهروند آمریکا و همپیمانانشان به فرودگاه بین المللی کابل رسیدند.

ظاهرا همه چیز تمام شده بود، افغانستان که در دو دهه گذشته انکشافات و چالش های زیادی را تجربه کرده بود دیگر به دهه هشتاد برگشت و بیشترین ضرر را در این میان مردم و به خصوص کارمندان اداره پیشین هم از نظامی و ملکی و فعالان نهاد های مدنی و‌حقوف‌بشری متقبل شدند،

چون خائنین که بالای خون مردم حکومت کرده بودند از آن پول ها در کشور های اروپایی و آمریکا به زندگی نوین شان پیوستند ولی سرنوشت میلیون ها انسان را به دست گروه وحشی و خون آشامی چون طالب سپردند که با گذشت دو سال هر‌روز جنایت های تازه و رنگ به رنگ بر مردم خلق میکنند.

طالبان از این فرصت خوب استفاده کردند، تا جایی که توانستند انتقام گرفتند، آدم کشتند، دختران افغان را به اجبار به سربازان خود و نوکران پاکستانی به نکاح خود درآوردند و مردم را خلع آزادی های اجتماعی و سیاسی وفرهنگی نمودند، طالبان بعد از دو دهه جنگ و ویرانی و آدمکشی بالاخره به عنوان میراث جنگ و خونبهای کشته شده گان شان به اریکه قدرت تکیه زدند و صاحب افغانستان شدند.

اگر به خلاصه ثمره دو سال گذشته که نصیب مردم بیچاره و درد دیده افغانستان شده است نظر بیاندازیم مردم افغانستان بهای بزرگی پرداختند و امروزه فقرو تنگدستی، امراض جسمی و روانی، بردگی، بی وطنی و مهاجرت و تحمل ظلم و ستم طالبان چیز دیگری نصیب شان نشده است.

جای تعمق است که چطور رهبران سیاسی و نظامی افغانستان بی شرمانه و بی شرفانه، با قربانی کردن مردم، خود در قصرهای مجلل دوبی، آمریکا و اروپا زندگی شاهانه دارند؟؟؟

در حالی که فرزندان افغانستان که آینده این وطن هستند شب و روز دنبال یک لقمه نان در سرک ها ذلیل و حقیرمیشوند،

مادران در فراق فرزندانشان فغان و فریاد میکشند، و فرزندان دلیر و شجاع وطن بخاطر خدمات گذشته شان برای پاسداری از ناموس و خاک افغانستان هر روز در خانه و یا کوچه های افغانستان گمنام سلاخی میگردند، بازماندگان شهدای نیروهای امنیتی برای دریافت نفقه دست به گدایی و یا تن فروشی میزنند ولی جهان هنوز هم خاموش است گویا آب از آبی تکان نخورده است.

مطمئنا تاریخ این خیانت رهبران سیاسی و تنظیمی را با خون شهدای بی گناه خواهند نوشت و لکه آن دامن ننگین رهبران را رها نخواهند کرد!

بعد از مصاحبه زلمی خلیلزاد فرستاده ویژه اسبق امریکا در امور افغانستان، امیدوارم که رهبران تنظیم های جهادی از معامله ی که با امریکا نموده بودند احساس ندامت نموده و برای آینده کشور تصمیم بگیرند

در غیر آن تاریخ با آنان قضاوت درست خواهد نمود و نام شان نیز از صفحه سیاسی افغانستان برای همیش نه تنها نابود خواهد شد بلکه به عنوان خاینین مردم در دل‌ها زنده خواهد ماند