پناهجویان در کشور های ایران و پاکستان دیگر بالای سازمان های پناهندگان باورمند نیستند..!

خاموشی سازمان ها و نهاد های حمایت از حقوق پناهجویان، مهاجرین افغانستان را در کشور های ایران و پاکستان نسبت به خود بی باور ساخته اند.

در چهارم ماه دسامبر سال ۲۰۰۰ میلادی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، و در قطعنامه ۵۵/۷۶ تصمیم بر آن شد که تاریخ ۲۰ ماه جون هر سال را به عنوان روز جهانی پناهجویان برگزار میکنند.

هدف از برگزاری این روز جهانی به منظور رسیدگی و یا نظارت از وضعیت پناهجویان در سراسرجهان، برای آگاهی و بهبود وضعیت پناهجویان میباشد.

اما با گذشت ۲۳ سال از آن زمان تا کنون اهمیت و درک انسانی نهاد های حامی پناهجویان یا کشور های جهان رو به زوال است، با گذشت این ۲۳ سال از اعلام این قطعنامه اکنون دنیا به پناهجویان افغان پشت کرده اند و هیچگونه علاقه برای دستگیری و حمایت پناهجویان افغانستانی ندارند.

پناهجویان افغانستانی همه روزه در کشور های جهان به خصوص ترکیه، ایران و پاکستان، هندوستان، عربستان سعودی، قطر، اندونیزیا و یونان با شکنجه های روحی و جسمی مواجه هستند، در آخرین اقدام علیه پناهجویان کشور پاکستان بی رحمانه پناهجویان افغانستانی را از گوشه و کنار آن کشور جمع آوری کرده داخل زندان ها میاندازند و حتی با وجود اینکه شمار زیادی از این پناهجویان در داخل افغانستان با خطر مرگ زندگی آنان مواجه میباشد دوباره به افغانستان دیپورت یا برگشت داده اند که برگشت دوباره تعداد از پناهجویان افغانستانی کم تر از اجرای حکم قتل آنان بدست گروه ترورستان بین المللی یعنی طالبان که هنوز هم این گروه شامل لیست سیاه سازمان های مخرب تروریستی میباشند نخواهد بود، فرق در اینجاست حکم توسط طالبان اجرا خواهد شد.

از سوی دیگر کشور های مهاجر پذیر که افغانستانی ها را برای پیشبرد پرونده های مهاجرتی شان به کشور های سوم خواسته اند ولی تا هنوز آب از آب تکان نخورده و با گذشت حدود دو سال سرنوشتی این پناهجویان تا هنوز روشن نیست، و همچنان نهاد های مهاجر پذیر برای بهبود وضعیت معیشتی، اجتماعی، تحصیلی و تربیتی و غیره این پناهجویان کارمناسبی انجام نداده اند.

آیا ایستادن پای شعار های میان خالی و مسما کردن یک روز بنام پناهجویان کافی است؟ آیا وقتش نرسیده است که کشور های جهان و نهاد و سازمان های حامی پناهجویان دست به دست هم داده برای بیرون رفت از مشکلات جاری پناهجویان افغانستانی در کشور های دومی و سومی برنامه های عملی را طرح و اجرا کنند؟

شماری از پناهجویان افغانستانی در کشور پاکستان و ایران با ارسال پیام های متعددی به خبرگزاری پیشگو از سازمان ملل متحد، نهاد های حامی حقوق بشر، سازمان های مدافع حقوق پناهجویان و کشور های میزبان میخواهند که وضعیت پناهجویان افغانستانی را درک کنند، زیرا هیچ یک از این پناه جویان به خواست خود شان پناه جو نشده اند، بلکه وضعیت حاکم در داخل افغانستان و سیاسیت های اشتباه جامعه جهانی در قبال این کشور، مردم این سرزمین را مجبور ساخته است تا وطن خود را ترک کرده به کشور های دیگر پناه جو شوند .

این پناهجویان همچنان میگویند تا دیر نشده و تا مردم عادی جهان به شعار های شما بی اعتبار نشده اند، برای تعین سرنوشت فرزندان و خانواده های ما در کشور پاکستان و ایران کار های عملی انجام دهید و ما را از این بدبختی و بی سرنوشتی نجات دهید، تا باشد شعار دفاع از حقوق انسانی شما به واقعیت نشان داد شود.